درود استاد نیکنام، شما در پاسخ به پرسشی که چگونه می توانیم زرتشتی بشویم، فرمودید که زرتشتی شدنی نیست بلکه بودنی است. امابا نگرش به سخنان ارزشمند شما، نگرانی من این است که پس از مرگ چه روی خواهد داد؟ بهتر نیست تاآیین خاکسپاری برای فردی که به دین دلخواه خود

پرسش: 

درود استاد نیکنام، شما در پاسخ به پرسشی که چگونه می توانیم زرتشتی بشویم، فرمودید که زرتشتی شدنی نیست بلکه بودنی است. امابا نگرش به سخنان ارزشمند شما، نگرانی من این است که پس از مرگ چه روی خواهد داد؟ بهتر نیست تاآیین خاکسپاری برای فردی که به دین دلخواه خود روی آورده، به سنت همان دین به خاک سپرده شود؟

پاسخ: 

درود برشما. برپایه بینش زرتشت وباور ترادادی(:سنتی) پیروان این کیش، زندگی در این دنیا برای تن وروان هرکس از ارزش بیشتری برخوردار است تا جهانی که پس ازدرگذشتن برای او پیش بینی شده است.

 

به باور ترادادی مزدیسنان، هویت هر مَرتًو(:انسان) را دوگزینه مادی و مینوی، به بیانی ساده تر، تنی و روانی به ریخت(:شکل) آمده است. "تن" و "جان" به بخش مادی جهان هستی وابسته است.  "روان" و "فروهر"، نیز هویت مینوی مرتوگان(:بشر) خواهد بود که پس از درگذشتن هرکس وانگاه که تنی بی جان خواهد شد، به جهان مینوی پیوند خواهد داشت.

 

به همین روی آنچه تنِ مَرتو به هنگام بودن در گیتی برخود روا داشته است، همان شادی و خرسندی روان، پاداش نیکوکاران - ناخشنودی و رنج روان نیز کیفر کژاندیشان خواهد بود. این شادی وآرامش روانی یا وارونه آن رنج دیرپا برای روان، که درپی کردار نیک وبد هرکس فراهم خواهد شد، به جهان مینوی نیز خواهد رسید.

 

ناگفته پیداست که نیازی نیست تا در اندیشه خاکسپاری باشیم زیرا به باور ترادادی زرتشتیان، جسد درگذشتگان، ارزش چندانی ندارد که چگونه ودر چه جایگاهی به خاک سپرده شود، سوزانده شود، یا به هر شیوه ای که دانش زمان درهرکشور سفارش کرده است، ناپدید گردد تا زیستگاه آنان که همچنان زندگی خواهند داشت، آلوده نگردد.

 

گفتنی است تن هر مرتو و جانور دیگری، پس از درگذشتن به باور ترادادی ایرانیان باستان «نِسا» به چم(:معنی) پلیدی وناپاکی بوده است. بنابراین آن را به شیوه های گوناگون از زیستگاه خویش بیرون برده تا آسیبی به خودشان نرسد. اکنون نیز پاسداری از زیستگاه ونبودن هرگونه آلودگی درآب وخاک وهوا،  رفتاری شایسته برای ایرانیان خواهد بود.